انتقال ویروس مضر

سه‌شنبه 13 شهریور 1397 ساعت 00:11

انتقال ویروس مضر

این اغلب به علت پاتوژنهای بدن ماوس به انسانها گسترش می یابد. موش های سیاه مهم ترین راه برای گسترش این بیماری هستند، اما بر خلاف ادراک عمومی رتینوپاتی جوندگان، آنها اولین قربانیان خود نیستند و مرگ گروهی از موش ها می تواند نشانه ای از گسترش بیماری باشد. هنگامی که یک کک با یک موش آلوده می شود، باکتری از این بیماری عبور می کند. سپس، دیگر کک ها آن را گاز می کشند، موش ها از بیماری رنج می برند، و از طریق خوردن آن، آنها را به انسان منتقل می کند. راه های دیگر برای گرفتن بیماری، خوردن از طریق جوندگان یا خوردن زنده، این بیماری است. انتقال این بیماری از انسان به انسان از طریق تماس و تنفس (اگر بیمار مبتلا به طاعون ریوی باشد).
درمان بیماری طاعون

در صورت وجود مشکوک به این بیماری و به منظور حفظ زندگی بیمار، درمان کلی و ویژه پزشکی باید آغاز شود. این به ویژه در نوع فرمهای ریوی و سپتیامیک بسیار مهم است. از آنجا که در عرض 15 ساعت پس از شروع بیماری، بهبودی به شدت کاهش می یابد. استروپتومایسین و تتراسایکلین داروهای انتخابی هستند. مقدار استرپتومایسین 0.5 تا 3 تا 4 ساعت برای تزریق عضلانی به مدت دو روز و سپس 1.5 تا 2 گرم روزانه برای 7 تا 10 روز دیگر است. برخی از گونههای Yersinia Drutenman به استرپتومایسین مقاوم بودهاند که در این موارد میتوان کانامینسین را مورد استفاده قرار داد. اثربخشی جنتامایسین ثابت نشده است. بعضی از پزشکان استفاده از استرپتومایسین را به علت احتمال واکنش هرکسheimer در نظر نمی گیرند. تتراسیکلین به عنوان دوز وریدی 2 تا 3 گرم در روز به مدت 48 ساعت داده می شود و پس از بهبود کلی، بیمار 2 تا 3 گرم غذای خوراکی برای 4 تا 5 روز دیگر دریافت می کند. کلرمفنیکول در درمان طاعون بسیار موثر است، به ویژه در بیماران مبتلا به مننژیت طاعونی مرتبط با استرپتومایسین. دوز اولیه 6 گرم در روز تزریق داخل وریدی است و به میزان 3 گرم در روز پس از بهبود دهان کاهش می یابد. تحقیقات اخیر نشان داده است که Co-trimoxazole نیز یک درمان مؤثر برای این بیماری است. علیرغم شواهد تجویز انعقاد داخل شکمی، درمان هپارین به نظر نمی رسد. اکثر بیماران تب در هفته اول درمان (به طور متوسط ​​4 روز) تب ندارند. مشاغل معمولا با سقوط تب بدون درد ناپدید می شوند و ناپدید می شوند و یا کوچک می شوند. در بعضی موارد، گانگلیون ها فرسوده می شوند و نیاز به بی حسی دارند. استفاده از رطوبت و گرما در منطقه معده کمک می کند تا سریع تر آنها را بهبود بخشد و اغلب نیازی به زهکشی و جراحی ندارد.
پیشگیری از طاعون

اساس پیشگیری، کنترل جوندگان، استفاده از داروهای کشنده، حاملان انگل و گاه ایمنی شدن جمعیت انسانی است. تخریب کامل طاعون وحشی غیرممکن است و مبارزه باید با هدف نابود کردن بیماری های عفونی وحشی در اطراف زیستگاه های انسانی صورت گیرد. برای بیماران مبتلا به سل، انطباق با شرایط ضدعفونی کافی است، اما پنومونی طاعون یا تمام انواع سپتی سمی باید جدا شود. همه کسانی که در تماس با بیماران مبتلا به طاعون Bonbon هستند باید با یک داروی موثر ضد کک درمان شوند و برای 6 روز مانیتور شوند. در صورت تب و سایر علائم بیماری، آنها باید فورا درمان شوند. محل زندگی بیمار باید با استفاده از یک حشره کش مناسب ضد عفونی شود. کسانی که در تماس نزدیک با نوعی از ریه هستند باید روزانه 1 گرم تتراسایکلین یا استرپتومایسین دریافت کنند.
طاعون Bubonic

نوع عفونت های قارچی شایع ترین نوع بیماری است که در موش های آلوده به باسیل در طی کک و یا گزش اتفاق می افتد. این بیماری در ابتدا باعث مرگ بسیاری از موش ها می شود؛ بنابراین کوسه ها پس از یک میزبان دیگر به انسان یا حیوانات خانگی دیگر حمله می کنند و آنها را آلوده می کند. دوره انکوباسیون بین دو تا شش روز طول می کشد. سپس علائم اولیه لرز و تب، سرگیجه، عضلات شدید و درد مفاصل، کبودی و سردرد وجود دارد. بعد از 24 ساعت حباب در بدن بیمار وجود دارد. قارچ یک گره لنفاوی متورم است. این قارچ ها معمولا در اطراف ناحیه کک قرار دارند و به تدریج رشد می کنند و بسیار دردناک و حساس هستند. علامت دیگری از دست رفتن آب و تشنگی برای بیمار است. اگر بیمار به سرعت درمان نشود، علائم هشدار دهنده مانند افزایش ضربان قلب، اختلالات و لجاجت وجود دارد. بعد از 36 ساعت، بیمار میمیرد. البته، بین 20٪ و 40٪ از این بیماران ممکن است به طور ناگهانی پس از یک بهبود طولانی از پس مرگ برآیند.

نظرات (0)
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)

نام :
ایمیل :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد